I wish today was a very special day, but once again...

verdwijnt zomaar een kunstwerk in de mensenzee.

Het is niet gemakkellijk om te gaan genieten van kunst aan de zee zo bleek afgelopen week.

Van Oostende tot De Panne staat haast niemand van de duizenden frigoboxfanaten stil bij de uren van vakmanschap die zomaar in de breinen van de kunstenaars zijn ontstaan en op het strand, gratis dan nog, voor het rapen liggen.

En waarom zouden ze? Heeft een bende 'would be' intellectuelen nu echt niets anders te doen dan de door de zonnebaders zo gegeerde ruimte in te nemen met houten olifanten, plastieken, uit elkaargerukte mannen, enzovoorts.

Tijdens de zuur verdiende weekjes verlof willen ze ongestoord genieten op hun stukje strand en dan liefst niet in de schaduw van zo'n onbegrijpbaar onding.
Neen nog liever zouden ze de olifanten een duwtje in de rug geven om ze zo vlug mogelijk in zee te krijgen.

En als het echt niet anders kan dan worden de kunstwerken genadeloos verkracht. Weggemoffeld onder de strandlakens waarop dan een of andere cellulitis-queen zich etaleert alsof ze in de toog van de plaatselijke beenhouwer als 'fijne vleeswaren' ligt.

It' a SAD, SAD planet

(En Boogie-children-R-us van de Evil Superstars herbegint weer. Wat een hemelse plaat!!!!)